Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

Ο κύκλος… Φαύλος… part II


Μοναξιά. Φοβίζει στην σκέψη.. Τρομάζει στην πράξη.. Τρομοκρατεί στην επιβίωση της.. Μια λέξη.. και όμως.. τόσα πολλά να πει..

Και ο κόσμος τι κάνει για να μην μπει σε αυτό το μοναχικό trip; Βγαίνει έξω.. διασκεδάζει, γλεντάει… είναι σε μια μόνιμη εγρήγορση 24 ώρες το 24 ώρο.. Ακόμα και στον ύπνο του, όταν θα ξαπλώσει μόνος στο κρεβάτι του… θα πάρει το μαξιλάρι του αγκαλιά…

Άλλοι προσπαθούν να βρουν κάτι πιο σταθερό.. Μία σχέση ας πούμε..
(Αλλά.. πως γίνετε να είναι κάτι το σταθερό, όταν ξεκινάει σαν εφήμερο..; Πότε παύει στο μυαλό μας να είναι μια σχέση που περνάμε καλά τον ελεύθερο χρόνο μας και αποκτά όλες τις βάσεις και τα θεμέλια μιας σταθερής σχέσης που σε κάνει να νιώθεις σιγουριά και ασφάλεια;;; Εμένα πάντως μου φαίνεται λίγο γελοία σαν διαδικασία… να ακούω ότι αναζητούν το « σταθερό», αλλά φοβούνται ταυτόχρονα την δέσμευση.. )

Άλλοι πάλι ουτοπικά απομονώνουν την μοναξιά, αφού γίνονται δεκτοί σε ένα ευρύ κοινωνικό σύνολο.. χωρίς ταμπέλα.. Γεμίζουν την ζωή τους με νόημα.. με λόγο να «ζουν»! Αυτοί και καλά, «Έχουν σκοπό..»! Και αναμεταξύ μας φιλαράκια μου… αυτός ο σκοπός είναι μια έννοια που έχει υιοθετηθεί από αυτούς που ουσιαστικά δεν έχουν.. και ούτε σκοπεύουν να έχουν ουσιαστικό σκοπό στην ζωή τους για κάτι!

Όλα αυτά όμως γιατί γίνονται εν τέλει;

Έχουμε ανάγκη να θεωρούμε ότι «ζούμε», ότι ρουφάμε την ζωή, γεμίζουμε μπαταρίες και ατενίζουμε το μέλλον με σιγουριά… ότι υπάρχει μια «χ» προοπτική μπροστά μας…
Τι σου είναι τελικά το flash που θα φάει το μυαλό σου…
Ξαφνικά λοιπόν όλα αποκτούν νόημα και εσύ… ναι-ναι εσύ που διαβάζεις αυτά που γράφω… δουλεύεις για κάποιο απώτερο σκοπό, για κάτι που πιστεύεις μέσα σου πως θα σου αλλάξει τα δεδομένα της μέχρι τώρα ζωής σου. Κοινωνικοποίησε, συναναστρέφεσαι με άτομα ιδίας, μεγαλύτερης ή και μικρότερης ακόμα ηλικίας νομίζοντας πως έτσι βελτιώνεις την οπτική σου… Το θέμα είναι όμως σε ποια γωνία στέκεσαι… η θέαση των πραγμάτων γύρω σου είναι από την σωστή οπτική;;;;

Και αφού έχεις φάει αυτό φλασακι που λέγαμε παραπάνω, κάθε τι κοινό, φαντάζει καινούργιο και συνάμα ενδιαφέρον μέσα στην ουτοπική ζωή σου! Αυτό σε κάνει βέβαια πιο ζωντανό, πιο φιλόδοξο.. Αποδεκτό από ένα ευρύ κοινωνικό σύνολο, αναγνωρίσιμο!
Και εδώ έρχεται το ατού των παραπάνω…. η αυτοϊκανοποίηση!

Πόσο ειρωνικό είναι αλήθεια, η κοινή αποδοχή και αυτοϊκανοποίηση να είναι το αντίδοτο της μοναξιάς;;; Τι γίνεται κάθε βράδυ που όλο αυτό το καλοστημένο σκηνικό… όλα αυτά τα «κοινά» αρχίζουν σιγά –σιγά και λιγοστεύουν και η μέρα φτάνει στο τέλος της; Οι ρυθμοί πέφτουν και όλα είναι έτοιμα να δώσουν την θέση τους σε αυτά που έρχονται…

Και τότε είναι που νοιώθεις τόσο άδειος, τόσο κενός.. τόσο μόνος.. γιατί αυτά που έφυγαν δεν ξέρεις αν είσαι ικανός να τα δεις σε αυτά που έρχονται.. και μένεις μόνος.. και νοιώθεις ξένος..
Ο κύκλος… Φαύλος…

Δεν υπάρχουν σχόλια: